๒. โชติทาสเถรคาถา เล่ม ๒๖

เย โข เต เวฆมิสฺเสน (๑) นานตฺเตน จ กมฺมุนา

มนุสฺเส อุปรุนฺธนฺติ ผรุสูปกฺกมา ชนา

เตปิ ตเถว กีรนฺติ น หิ กมฺมํ ปนสฺสติ.

ชนเหล่าใดเหล่าหนึ่งผู้มีความพยายามร้ายกาจ

เบียดเบียนมนุษย์ทั้งหลายด้วยการกระทำที่เจือไปด้วยความผลุน

ผลันก็ดี ด้วยการทำที่มีความประสงค์ต่าง ๆ กันก็ดี

แม้ชนเหล่านั้นก็ย่อมเกลี่ยตนลงในเหตุนั้นเหมือนกัน

เพราะกรรมย่อมไม่สูญหาย

ยํ กโรติ นโร กมฺมํ กลฺยาณํ ยทิ ปาปกํ

ตสฺส ตสฺเสว ทายาโท ยํ ยํ กมฺมํ ปกุพฺพตีติ.

โชติทาโส เถโร.

คนทำกรรมใดไว้ ดีหรือชั่วก็ตาม

เขาย่อมเป็นผู้รับผลของกรรมนั้นที่ตนทำไว้โดยแท้