พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๒
๓. เหรัญญิกานิเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๗๐ (Royal Thai)3/10 in วรรคที่ ๒4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
_______
๓. เหรญฺญกานิตฺเถรคาถา
๓. เหรัญญิกานิเถรคาถา
ภาษิตของพระเหรัญญิกานิเถระ
(พระเหรัญญิกานิเถระเมื่อจะตักเตือนน้องชาย จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๒ เหรัญญิกานิเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 293–293 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 353–353
อจฺจยนฺติ อโหรตฺตา ชีวิตํ อปรุชฺฌติ
อายุ ขียติ มจฺจานํ กุนฺนทีนํว โอทกํ
วันคืนผ่านพ้นไป ชีวิตย่อมดับไป
อายุของสัตว์ทั้งหลายย่อมสิ้นไป
เหมือนน้ำในแม้น้ำน้อยสิ้นไป
อถ ปาปานิ กมฺมานิ กรํ พาโล น พุชฺฌติ
ปจฺฉาสฺส กฏุกํ โหติ วิปาโก หิสฺส ปาปโกติ.
เหรญฺญกานิ เถโร.
เมื่อเป็นเช่นนั้น คนพาลถึงทำบาปกรรมอยู่ก็ไม่รู้สึกตัว
ภายหลัง เขาได้รับทุกข์แสนสาหัส
เพราะบาปกรรมนั้นมีผลเลวทราม
End of ๓. เหรัญญิกานิเถรคาถา