๒. โชติทาสเถรคาถา เล่ม ๒๖

๒ เย [๑] โข เต เวฆมิสฺเสน ๒ นานตฺเถน จ กมฺมุนา

มนุสฺเส อุปรุนฺธนฺติ ผรุสุปกฺกมา ชนา

เตปิ ตเถว กีรนฺติ น หิ กมฺมํ ปนสฺสติ ฯ

ยํ กโรติ นโร กมฺมํ กลฺยาณํ ยทิ ปาปกํ

ตสฺส ตสฺเสว ทายาโท ยํ ยํ กมฺมํ ปกุพฺพตีติ ฯ

โชติทาโส เถโร ฯ

๑ กตฺถจิ จสทฺโท ทิสฺสติ ฯ ๒ ม. เวฐมิสฺเสน ฯ

ชนเหล่าใดแลพยายามในทางร้ายกาจ ย่อมเบียดเบียนมนุษย์ทั้งหลายด้วยการกระทำอันเจือด้วยความผลุนผลันก็ดี ด้วยการกระทำมีความประสงค์ต่างๆ ก็ดี ชนเหล่านั้นกระทำทุกข์ให้แก่ผู้อื่น ฉันใด แม้ผู้อื่นก็ย่อมทำทุกข์ให้แก่ตน ฉันนั้น เพราะนรชนทำกรรมใดไว้ดีหรือชั่วก็ตาม

ย่อมเป็นผู้รับผลแห่งกรรมที่ตนทำไว้นั้นโดยแท้.