พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๒
๖. ปาราปริยเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๕๓ (Royal Thai)6/10 in วรรคที่ ๑๒4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๒ ปาราปริยเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 375–375
๖. ปาราปริยเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการกำจัดกิเลส
นัยว่า ท่านพระปาราปริยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๕๓}[๑๑๖] เราละผัสสายตนะ ๖ ประการได้แล้ว เป็นผู้คุ้มครองทวารแล้ว สำรวมด้วยดี กำจัดเสียได้ซึ่งสรรพกิเลสอัน เป็นมูลรากแห่งวัฏฏทุกข์ บรรลุความสิ้นอาสวะแล้ว
๗. ยสเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการทำกิจศาสนา
นัยว่า ท่านพระยสเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๕๔}[๑๑๗] เราเป็นผู้ลูบไล้ดีแล้ว มีเครื่องนุ่งห่มอันงดงาม ประดับด้วยสรรพาภรณ์ ได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว ได้ทำตามคำ สั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว
- ๑ผัสสายตนะ ๖ ประการ หมายถึงความที่อายตนะภายใน อายตนะภายนอก และวิญญาณ สัมผัส คือกระทบหรือประจวบกัน ๖ ทาง คือ (๑) จักขุสัมผัส สัมผัสทางตา (คือ ตา รูป จักขุวิญญาณ กระทบกัน) (๒) โสตสัมผัส สัมผัสทางหู (๓) ฆานสัมผัส สัมผัสทางจมูก (๔) ชิวหาสัมผัส สัมผัสทางลิ้น (๕) กายสัมผัส สัมผัสทางกาย (๖) มโนสัมผัส สัมผัสทางใจ {ขุ.เถร.อ. ๑/๓๕๙, พึงดูเทียบใน ที.ปา. (แปล) ๑๑/๓๒๓,๓๒๗ ม.มู. (แปล) ๑๒/๙๘/๑๐๗}
- ๒สรรพกิเลสอันเป็นมูลรากแห่งวัฏฎทุกข์ หมายถึงกิเลสคืออวิชชา ความไม่รู้อริยสัจ และภวตัณหา ความทะยานอยากในภพ (ขุ.เถร.อ. ๑/๓๕๙)
End of ๖. ปาราปริยเถรคาถา