๕. มหานามเถรคาถา เล่ม ๒๖

๓.วนวัจฉเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการอยู่ป่า

นัยว่า ท่านพระวนวัจฉเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๐}[๑๑๓] ภูเขาที่มีน้ำใสสะอาด มีศิลากว้างขวาง คลาคล่ำไปด้วย ค่างและเนื้อฟาน ดาดาษไปด้วยนํ้าและสาหร่าย ย่อม ทำให้เรารื่นรมย์ใจได้

๔. อธิมุตตเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษความเกียจคร้าน

นัยว่า ท่านพระอธิมุตตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๑}[๑๑๔] เมื่อชีวิตจะสิ้นไป ภิกษุผู้มีการประกอบอสุภะในกายเป็นกิจที่หนัก ติดสุขทางร่างกายอยู่ จักมีความเป็นสมณะที่ดีแต่ที่ไหน

๕. มหานามเถรคาถา

สุภาษิตเตือนตน

นัยว่า ท่านพระมหานามเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๒}[๑๑๔] (ดูก่อนมหานามะ ถ้าเธอปล่อยวางกัมมัฏฐาน มากไปด้วย ความตรึก) เธอก็จะเสื่อมจากภูเขาเนสาทกคีรีที่สะพรั่ง ไปด้วยต้นโมกมันและไม้อ้อยช้าง มีชื่อเสียงด้วยคุณทั้งปวง ปกคลุมด้วยต้นไม้และเถาวัลย์โดยรอบ

๖. ปาราปริยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการกำจัดกิเลส

นัยว่า ท่านพระปาราปริยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๓}[๑๑๖] เราละผัสสายตนะ ๖ ประการได้แล้ว เป็นผู้คุ้มครองทวารแล้ว สำรวมด้วยดี กำจัดเสียได้ซึ่งสรรพกิเลสอัน เป็นมูลรากแห่งวัฏฏทุกข์ บรรลุความสิ้นอาสวะแล้ว

๗. ยสเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการทำกิจศาสนา

นัยว่า ท่านพระยสเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๔}[๑๑๗] เราเป็นผู้ลูบไล้ดีแล้ว มีเครื่องนุ่งห่มอันงดงาม ประดับด้วยสรรพาภรณ์ ได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว ได้ทำตามคำ สั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว