พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๒
๘. กิมพิลเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๕๕ (Royal Thai)8/10 in วรรคที่ ๑๒4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๒ กิมพิลเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 376–376
๘. กิมพิลเถรคาถา
สุภาษิตไม่ให้ลืมตน
นัยว่า ท่านพระกิมพิลเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๕๕}[๑๑๘] วัยย่อมล่วงไปพลันเหมือนถูกเทวดาสั่งไว้ รูปที่มีอยู่โดยอาการนั้นย่อมปรากฏแก่เราเหมือนเป็นอย่างอื่น เรา ระลึกถึงตนของเราผู้ไม่อยู่ปราศจากสติเหมือนของผู้อื่น
๙. วัชชีปุตตเถรคาถา
สุภาษิตเตือนให้ปฏิบัติธรรม
นัยว่า ท่านพระวัชชีปุตตเถระได้ภาษิตคาถานี้ใว้อย่างนี้ว่า
{๒๕๖}[๑๑๙] ดูก่อนอานนท์ผู้โคตมโคตร ท่านจงเข้าไปยังโคนไม้ที่รกชัฏ จงหน่วงนิพพานไว้ในใจแล้วจงเพ่งฌาน และ อย่าประมาท การพิรี้พิไรของประชาชนจักทำประโยชน์ อะไรให้ท่านได้
- ๑สุภาษิตคาถานี้ ท่านพระวัชชีปุตตเถระผู้สำเร็จเป็นพระอรหันต์ได้อภิญญา ๖ กล่าวปลุกเร้าท่าน พระอานนทเถระผู้ยังเป็นพระเสขะ(เป็นพระโสดาบัน)ที่ถูกมหาชนห้อมล้อมแสดงธรรมอยู่ให้พยายาม เพื่อบรรลุอริยมรรคเบื้องสูง (ถึงขั้นสำเร็จเป็นพระอรหันต์) โดยเหตุการณนี้เกิดขั้นหลังจาก พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จปรินิพพานไม่นาน ขณะที่เหล่าพระมหาเถระได้นัดหมายทำสังคายนา พระธรรมวินัยต่างพร้อมกันอยู่ ณ พระนครเวสาลีนั้น (ขุ.เถร.อ. ๑/๓๖๗)
End of ๘. กิมพิลเถรคาถา