พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต
๔. ธนิยเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๐ (Royal Thai)4/16 in ติกนิบาต4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต ธนิยเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 410–410
๔. ธนิยเถรคาถา
สุภาษิตสอนการเป็นสมณะ
นัยว่า ท่านพระธนิยเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า
{๓๑๐}[๒๒๘] ถ้าภิกษุมุ่งหวังในความเป็นสมณะ ปรารถนาจะเป็นอยู่สบาย ก็ไม่พึงดูหมิ่นจีวร ข้าว และนํ้าของสงฆ์[๒๒๙] ถ้าภิกษุมุ่งหวังในความเป็นสมณะ ปรารถนาจะเป็นอยู่สบาย ก็พึงเสพเสนาสนะตามมีตามได้ เหมือนงูอาศัยรูหนูอยู่ฉะนั้น[๒๓๐] ถ้าภิกษุมุ่งหวังในความเป็นสมณะ ปรารถนาจะเป็นอยู่สบาย ก็พึงยินดีด้วยปัจจัยตามมีตามได้ และพึงเจริญธรรมอย่างเอกคือความไม่ประมาท
๕. มาตังคปุตตเถรคาถา
สุภาษิตชี้โทษความเกียจคร้าน
นัยว่า ท่านพระมาตังคเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า
{๓๑๑}[๒๓๑] ขณะทั้งหลายย่อมล่วงเลยคนที่ละทิ้งการงานเสียด้วย อ้างว่าหนาวนัก ร้อนนัก เวลานี้เย็นเสียแล้ว ดังนี้เป็นต้น[๒๓๒] ส่วนผู้ใดไม่สำคัญความหนาวและความร้อนเกินกว่าหญ้าไป ทำกิจของบุรุษไป ผู้นั้นย่อมไม่เสื่อมจากความสุขเลย
End of ๔. ธนิยเถรคาถา