พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · อุปาหนวรรค
๑. อุปาหนชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๑–๓๑๒ (Royal Thai)1/10 in อุปาหนวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต อุปาหนวรรค อุปาหนชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 121–121
๙. อุปาหนวรรค
๑. อุปาหนชาดก (๒๓๑)
ว่าด้วยการเปรียบอนารยชนเหมือนกับรองเท้า
(นายควาญช้างโพธิสัตว์ไดักราบทูลพระราชาว่า)
{๓๑๑} [๓๑๑] รองเท้าที่คนซื้อมาเพื่อประโยชน์จะให้สบายเท้ากลับนำเอา ความทุกข์มาให้ รองเท้านั้นถูกแดดเผาบ้าง ถูกพื้นเท้าครูดสีบ้าง จึงกัดเท้าของผู้นั้นนั่นแหละ ฉันใด{๓๑๒} [๓๑๒] ผู้ใดมีชาติกำเนิดตํ่า ไม่ใช่อารยชน เรียนวิชาและศิลปะมาจาก สำนักอาจารย์แล้ว ผู้นั้นย่อมกัดกินตนเองด้วยศิลปะที่เรียนมา ในสำนักอาจารย์นั้นฉันนั้นบุคคลนั้นบัณฑิตเรียกว่า อนารยชน ผู้เปรียบด้วยรองเท้าที่ทำไม่ดี
๒. วีณาคุณชาดก (๒๓๒)
ว่าด้วยรักคนผิด
(เศรษฐีโพธิสัตว์ไดัสนทนากับธิดาเศรษฐีว่า)
{๓๑๓} [๓๑๓] เรื่องนี้เจ้าคงคิดคนเดียว ชายค่อมผู้โง่เขลานี้ไม่ใช่ผู้นำ แม่นางผู้เจริญ เจ้าไม่ควรจะไปกับชายค่อมผู้นี้เลย
(ธิดาเศรษฐีได้กล่าวว่า)
{๓๑๔} [๓๑๔] ดิฉันเข้าใจว่าชายค่อมเป็นผู้องอาจ จึงได้รักใคร่ ชายค่อมนี้ นอนตัวงออยู่ดุจคันพิณที่สายขาดฉะนั้น
End of ๑. อุปาหนชาดก