๑๐. สิริมาเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๐. สิริมเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการสรรเสริญและนินทา

นัยว่า ท่านพระสิริมเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๗๗}[๑๕๙] ถ้าตนมีจิตไม่ตั้งมั่น ถึงคนอื่นจะสรรเสริญ คนอื่นก็สรรเสริญเปล่า เพราะตนมีจิตไม่ตั้งมั่น

[๑๖๐] ถ้าตนมีจิตตั้งมั่นดีแล้ว ถึงคนอื่นจะติเตียน คนอื่นก็ติเตียนเปล่า เพราะตนมีจิตตั้งมั่นดีแล้ว

จบ ทุติยวรรค

รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระมหาจุนทเถระ ๒. พระโชติทาสเถระ

๓. พระเหรัญญิกานิเถระ ๔. พระโสมมิตตเถระ

๕. พระสัพพมิตตเถระ ๖. พระมหากาลเถระ

๗. พระติสสเถระ ๘. พระกิมพิลเถระ

๙. พระนันทเถระ ๑๐. พระสิริมาเถระ

ล้วนมีฤทธิ์มาก

๓. ตติยวรรค

๑. อุตตรเถรคาถา

สุภาษิตชี้ผลการปฏิบัติธรรม

นัยว่า ท่านพระอุตตรเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๗๘}[๑๖๑] ขันธ์ทั้งหลายเรากำหนดรู้แล้ว ตัณหาเราถอนขึ้นได้แล้ว โพชฌงค์เราเจริญแล้ว ความสิ้นไปแห่งอาสวะ เราบรรลุแล้ว[๑๖๒] ครั้นเรากำหนดรู้ขันธ์ทั้งหลายแล้ว ถอนตัณหาดุจตาข่ายได้แล้ว เจริญโพชฌงค์แล้ว ก็จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ นิพพานไป

๒. ภัททชิเถรคาถา

สุภาษิตชมปราสาททอง

นัยว่า ท่านพระภัททชิเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๗๙}[๑๖๓] พระเจ้ามหาปนาทะนั้นทรงมีปราสาททองกว้าง ๑๖ ชั่ว ธนูตก สูง ๑,๐๐๐ ชั่วลูกธนูตก[๑๖๔] มี ๑,๐๐๐ ชั้น ๑๐๐ หอคอย มีธงทิวปลิวสลอน สำเร็จขึ้นด้วยแก้วมณีสีเขียว ในปราสาทนั้นมีนางรำ ๖,๐๐๐ นาง แบ่งเป็น ๗ กลุ่ม ฟ้อนรำอยู่