๕. สัพพมิตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

[๑๔๘] พึงอยู่ร่วมกับบัณฑิตทั้งหลายผู้สงัด ผู้เป็นอารยชน มีใจมั่นคง มีความเพ่งพินิจอยู่เสมอ เป็นผู้ปรารภความเพียร เป็นนิจ

๕. สัพพมิตตเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับคน

นัยว่า ท่านพระสัพพมิตตเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๗๒}[๑๔๙] คนผูกพันกับคน คนอาศัยคน คนถูกคนเบียดเบียน และ คนเบียดเบียนคน

[๑๕๐] ก็จักมีประโยชน์อะไรกับคนหรือกับคนที่ให้กำเนิดแล้ว แก่คนเล่า ควรละคนนั้นและโทษที่เบียดเบียนคนเป็นอันมากนั้นไปเสีย

๖. มหากาลเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษอุปธิ

นัยว่า ท่านพระมหากาลเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๗๓}[๑๕๑] หญิงชื่อกาฬีผู้มีร่างกายใหญ่ ดำดังกา หักขาซ้าย ขาขวา แขนซ้าย แขนขวา และทุบศีรษะของซากศพ ให้มันสมอง ไหลออกเหมือนทุบหม้อนมเปรี้ยววางไว้ตา เดิมแล้วนั่ง เฉยอยู่[๑๕๒] ผู้ใดเป็นผู้ไม่รู้แจ้ง เป็นคนเขลา ก่ออุปธิกิเลส ผู้นั้นย่อม เข้าถึงทุกข์ร่ำไป เพราะฉะนั้น บุคคลผู้รู้ประจักษ์ ว่าอุปธิ กิเลสเป็นเหตุเกิดทุกข์ จึงไม่ควรก่ออุปธิกิเลส เราอย่าถูกเขาทุบศีรษะนอนอยู่อย่างนี้อีกต่อไป

๗. ติสสเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษลาภสักการะ

นัยว่า ท่านพระติสสเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๗๔}[๑๕๓] ภิกษุศีรษะโล้นครองผ้าสังฆาฏิ ได้ข้าว น้ำ ผ้า และ ที่นอนที่นั่ง ย่อมชื่อว่าได้ข้าศึกไว้มาก

[๑๕๔] ภิกษุรู้โทษในลาภสักการะว่าเป็นภัยใหญ่อย่างนี้แล้วควร เป็นผู้มีลาภน้อย มีจิตไม่ชุ่มด้วยราคะ มีสติอยู่