๒. ปิณโฑลภารทวาชเถรคาถา เล่ม ๒๖

นยิทํ อนเยน ชีวิตํ นาหาโร หทยสฺส สนฺติโก

อาหารฏฺฐิติโก สมุสฺสโย อิติ ทิสฺวาน จรามิ เอสนํ.

ชีวิตของเรานี้ หาเป็นไปโดยไม่สมควรไม่

อาหารทำใจให้สงบไม่ได้

แต่เราเห็นว่าร่างกายดำรงอยู่ได้เพราะอาหาร

จึงได้เที่ยวแสวงหาอาหารโดยทางที่ชอบ

ปงฺโกติ หิ นํ ปเวทยุํ ยายํ วนฺทนปูชนา กุเลสุ

สุขุมํ สลฺลํ ทุรุพฺพหํ สกฺกาโร กาปุริเสน ทุชฺชโหติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปิณฺโฑลภารทฺวาโช เถโร คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ด้วยว่า นักปราชญ์มีพระพุทธเจ้าเป็นต้น

ได้กล่าวการไหว้ และการบูชาในตระกูลทั้งหลายว่า

เป็นเปือกตม เป็นลูกศรอันละเอียดซึ่งถอนขึ้นได้ยาก

เป็นสักการะที่คนชั่วละได้ยาก