๕. มาตังคปุตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

อติสีตํ อติอุณฺหํ อติสายมิทํ อหุ

อิติ วิสฺสฏฺฐกมฺมนฺเต ขณา อจฺเจนฺติ มาณเว.

ขณะทั้งหลายย่อมล่วงเลยมาณพทั้งหลาย

ผู้ละทิ้งการงานด้วยอ้างว่า เวลานี้

หนาวนัก ร้อนนัก เป็นเวลาเย็นนัก

โย จ สีตญฺจ อุณฺหญฺจ ติณา ภิยฺโย น มญฺญติ

กรํ ปุริสกิจฺจานิ โส สุขา น วิหายติ.

ส่วนผู้ไม่คำนึงถึงความหนาวและความร้อนยิ่งไปกว่าหญ้า

ทำหน้าที่ของคนอยู่

ย่อมไม่เสื่อมจากความสุข

ทพฺพํ กุสํ โปฏกิลํ อุสีรํ มุญฺชปพฺพชํ

อุรสา ปนุทหิสฺสามิ (๑) วิเวกมนุพฺรูหยนฺติ.

มาตงฺคปุตฺโต เถโร.

เราจะใช้อกฝ่าหญ้าแพรก หญ้าคา หญ้าดอกเลา

หญ้าแฝก หญ้ามุงกระต่าย

และหญ้าปล้อง พอกพูนวิเวก