๑. มหาจุนทเถรคาถา เล่ม ๒๖

๒. ทุติยวรรค

๑. มหาจุนทเถรคาถา

สุภาษิตสรรเสริญการฟัง

นัยว่า ท่านพระมหาจุนทเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๖๘}[๑๔๑] ความต้องการฟังเป็นการพอกพูนการฟัง การฟังเป็นการพอกพูนปัญญา เพราะปัญญา บุคคลจึงรู้ประโยชน์ได้ ประโยชน์ที่บุคคลรู้แล้วย่อมนำสุขมาให้

[๑๔๒] ภิกษุควรเสพเสนาสนะอันสงัด ควรประพฤติธรรมอันเป็นเหตุให้จิตหลุดพ้นจากสังโยชน์ถ้ายังไม่ได้ประสบ ความยินดีในเสนาสนะอันสงัดและธรรมนั้น ก็ควรเป็ผู้ มีสติรักษาตนอยู่ในสงฆ์

๒. โชติทาสเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับกฎแห่งกรรม

นัยว่า ท่านพระโชติทาสเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๖๙}[๑๔๓] ชนเหล่าใดแลพยายามร้ายกาจ เบียดเบียนผู้คนทั้งหลาย ด้วยการผูกศีรษะก็ดี ด้วยการกระทำแบบต่าง ๆ ก็ดี ชนเหล่านั้นแลย่อมถูกคนอื่นเบียดเบียนเอาอย่างนั้นบ้าง เพราะว่ากรรมที่คนสั่งสมไว้แล้ว เมื่อยังไม่ให้ผล ย่อมไม่สูญหายไป