๑๐. วสภเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๐. วสภเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษคนลวงโลก

นัยว่า ท่านพระวสภเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๖๗}[๑๓๙] คนหลอกลวงย่อมฆ่าตนก่อน ภายหลังจึงฆ่าผู้อื่น คนโกหกนั้นย่อมฆ่าตนได้ง่ายดาย เหมือนนายพรานนกใช้ นกต่อฆ่านกฉะนั้น[๑๔๐] ผู้มีคุณสมบัติแต่ภายนอก หาชื่อว่าเป็นพราหมณ์ไม่เพราะว่าผู้ชื่อว่าเป็นพราหมณ์ต้องมีสมบัติภายใน ผู้ใดมีกรรมชั่ว ผู้นั้นจัดเป็นคนดำ ดูก่อนท้าวสุชัมบดี ขอพระองค์จงทราบอย่างนี้

จบ ปฐมวรรค

รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระอุตตรเถระ ๒. พระปิณโฑลภารทวารชเถระ

๓. พระวัลลิยเถระ ๔. พระคังคาตีริยเถระ

๕. พระอชินเถระ ๖. พระเมฬชินเถระ

๗. พระราธเถระ ๘. พระสุราธเถระ

๙. พระโคตมเถระ ๑๐. พระวสภเถระ

พระเถระทั้ง ๑๐ รูปนี้ล้วนมีฤทธิ์มาก

๒. ทุติยวรรค

๑. มหาจุนทเถรคาถา

สุภาษิตสรรเสริญการฟัง

นัยว่า ท่านพระมหาจุนทเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๖๘}[๑๔๑] ความต้องการฟังเป็นการพอกพูนการฟัง การฟังเป็นการพอกพูนปัญญา เพราะปัญญา บุคคลจึงรู้ประโยชน์ได้ ประโยชน์ที่บุคคลรู้แล้วย่อมนำสุขมาให้

[๑๔๒] ภิกษุควรเสพเสนาสนะอันสงัด ควรประพฤติธรรมอันเป็นเหตุให้จิตหลุดพ้นจากสังโยชน์ถ้ายังไม่ได้ประสบ ความยินดีในเสนาสนะอันสงัดและธรรมนั้น ก็ควรเป็ผู้ มีสติรักษาตนอยู่ในสงฆ์

๒. โชติทาสเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับกฎแห่งกรรม

นัยว่า ท่านพระโชติทาสเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๖๙}[๑๔๓] ชนเหล่าใดแลพยายามร้ายกาจ เบียดเบียนผู้คนทั้งหลาย ด้วยการผูกศีรษะก็ดี ด้วยการกระทำแบบต่าง ๆ ก็ดี ชนเหล่านั้นแลย่อมถูกคนอื่นเบียดเบียนเอาอย่างนั้นบ้าง เพราะว่ากรรมที่คนสั่งสมไว้แล้ว เมื่อยังไม่ให้ผล ย่อมไม่สูญหายไป