พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๑
๖. สุเหมันตเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๔๓ (Royal Thai)6/10 in วรรคที่ ๑๑4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๑ สุเหมันตเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 370–370
เราจะหลบไปจากอาวาสนั้น ไม่ขออยู่ ผู้มีปัญญาเห็นประจักษ์ไม่พึงอยู่อาศัยอาวาสที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์เลย
๖. สุเหมันตเถรคาถา
สุภาษิตชี้ลักษณะคนโง่และคนฉลาด
นัยว่า ท่านพระสุเหมันตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๔๓}[๑๐๖] ผู้ด้อยปัญญามักเห็นเนื้อความซึ่งมีความหมายตั้งร้อย ทรงข้อกำหนดไว้ตั้งร้อย ว่ามีความหมายและข้อกำหนด เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ส่วนคนฉลาดย่อมเห็นได้ ตั้งร้อยอย่าง
๗. ธัมมสังวรเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการบวช
นัยว่า ท่านพระธัมมสังวรเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๒๔๔}[๑๐๗] เราได้พิจารณาแล้วจึงออกจากเรือนมาบวชเป็นบรรพชิต เราได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว ได้ทำตามคำสั่งสอนของ พระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว
- ๑อาวาสที่ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ ในที่นี้หมายถึงทั้งอาวาสที่ปัจจัย(เครื่องอาศัยของบรรพชิต ๔ อย่าง มีจีวรเป็นต้น)หาได้ง่าย แต่บำเพ็ญสมณธรรมให้บริบูรณ์ไม่ได้ และอาวาสที่ปัจจัยหาได้ฝืดเคือง ทั้งบำเพ็ญสมณธรรมก็ให้บริบูรณ์ไม่ได้ (ขุ.เถร.อ. ๑/๓๒๙)
End of ๖. สุเหมันตเถรคาถา