๔. สมุนเถรคาถา เล่ม ๒๖

ยํ ปตฺถยมาโน (๑) ธมฺเมสุ อุปชฺฌาโย อนุคฺคหิ

อมตํ อภิกงฺขนฺตํ กตํ กตฺตพฺพกํ มยา.

พระอุปัชฌาย์ปรารถนาธรรมข้อใด ในบรรดาธรรมทั้งหลาย

จึงได้อนุเคราะห์เราผู้มุ่งหวังแต่นิพพาน

กิจที่ควรทำ เราได้ทำเสร็จสิ้นแล้ว

อนุปฺปตฺโต สจฺฉิกโต สยํ ธมฺโม อนีติโห

วิสุทฺธิญาโณ นิกฺกงฺโข พฺยากโรมิ ตวนฺติเก.

ธรรม เราได้บรรลุแล้ว

ทำให้แจ้งประจักษ์ด้วยตนเองแล้ว

เรานั้นมีญาณบริสุทธิ์ หมดความสงสัย

จึงประกาศให้แจ้งในสำนักท่าน

ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ

สทตฺโถ เม อนุปฺปตฺโต กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ.

เรารู้จักขันธ์ที่อาศัยอยู่มาก่อน

ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว

เราได้บรรลุประโยชน์ตน ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

อปฺปมตฺตสฺส เม สิกฺขา สุสฺสุตา ตว สาสเน

สพฺเพ เม อาสวา ขีณา นตฺถิทานิ ปุนพฺภโว.

เราไม่ประมาท

ศึกษาสิกขามาอย่างดีในคำสอนของท่าน

กิเลสอาสวะทั้งมวลของเราสิ้นไปแล้ว

บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก

อนุสาสิ มํ อริยวตา อนุกมฺปิ อนุคฺคหิ

อโมโฆ ตุมฺหโมวาโท อนฺเตวาสิมฺหิ สิกฺขิโตติ.

สุมโน เถโร .

ท่านมีแต่ความเอ็นดู

ได้อนุเคราะห์สั่งสอนเรา ด้วยข้อวัตรปฏิบัติที่ประเสริฐ

คำสอนของท่านไม่ไร้ค่า

เราเป็นอันเตวาสิกศึกษาแล้วในสำนักของท่าน