๕. วัฑฒเถรคาถา เล่ม ๒๖

สาธู หิ กิร เม มาตา ปโตทํ อุปทํสยิ

ยสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา อนุสิฏฺโฐ ชเนตฺติยา

อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโต ปตฺโต สมฺโพธิมุตฺตมํ.

ทราบว่า โยมมารดาของเราดีแท้

ได้ชี้ให้เราเห็นประตักอันเป็นคำสั่งสอน

ซึ่งเราได้ถูกท่านผู้ให้กำเนิด พร่ำสอน ฟังคำมาแล้ว

ก็ได้ปรารภความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยว

ได้บรรลุสัมโพธิญาณอันยอดเยี่ยม

อรหา ทกฺขิเณยฺโยมฺหิ เตวิชฺโช อมตทฺทโส

ชตฺวา นมุจิโน เสนํ วิหรามิ อนาสโว.

เราเป็นพระอรหันต์ ผู้ควรแก่ทักษิณา

บรรลุวิชชา ๓ เห็นอมตธรรม

ชนะเสนามารได้แล้ว อยู่อย่างไม่มีอาสวะ

อชฺฌตฺตญฺจ พหิทฺธา จ เย เม วิชฺชึสุ อาสวา

สพฺเพ อเสสา อุจฺฉินฺนา น จ อุปฺปชฺชเร ปุน.

อาสวะที่มีแก่เราทั้งภายในและภายนอก

เราถอนได้หมดสิ้นแล้ว และจะเกิดขึ้นไม่ได้อีก

วิสารทา โข ภคินี เอตมตฺถํ อภาสยิ

อปิหา นูน มยิปิ วนโถ เต น วิชฺชติ.

โยมมารดาเป็นหญิงผู้มีความแกล้วกล้า

ได้กล่าวเนื้อความนี้แก่เรา

แม้เมื่อเราเป็นบุตรของท่านผู้ไม่มีกิเลส

กิเลสอันเปรียบเหมือนหมู่ไม้ในป่าก็ย่อมไม่มีแก่ท่านแน่

ปริยนฺตกตํ ทุกฺขํ อนฺติโมยํ สมุสฺสโย

ชาติมรณสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ.

วฑฺโฒ เถโร.

ทุกข์เราทำให้สิ้นสุดแล้ว

อัตภาพนี้มีเป็นครั้งสุดท้าย

สังสารวัฏคือความเกิดและความตายหมดสิ้นแล้ว

บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก