๘. วักกลิเถรคาถา เล่ม ๒๖

วาตโรคาภินีโต ตฺวํ วิหรํ กานเน วเน

ปวิฏฺฐโคจเร ลูเข กถํ ภิกฺขุ กริสฺสสิ.

เธอ เมื่ออยู่ในป่าใหญ่เป็นสถานที่ลำบาก

หาปัจจัยได้ยาก ถูกโรคลมรบกวน จักทำอย่างไรละภิกษุ

พระวักกลิเถระ (ได้กราบทูลว่า)

ปีติสุเขน วิปุเลน ผรมาโน สมุสฺสยํ

ลูขมฺปิ อภิสมฺโภนฺโต วิหริสฺสามิ กานเน.

ข้าพระองค์จักแผ่ปีติสุขอันไพบูลย์ไปทั่วร่างกาย

ครอบงำแม้ปัจจัยที่เศร้าหมอง อยู่ในป่าใหญ่

ภาเวนฺโต สติปฏฺฐาเน อินฺทฺริยานิ พลานิ จ

โพชฺฌงฺคานิ จ ภาเวนฺโต วิหริสฺสามิ กานเน.

จะเจริญสติปัฏฐาน ๔ อินทรีย์ ๕ พละ ๕

และโพชฌงค์ ๗ อยู่ในป่าใหญ่

อารทฺธวีริเย ปหิตตฺเต นิจฺจํ ทฬฺหปรกฺกเม (๑)

สมคฺเค สหิเต ทิสฺวา วิหริสฺสามิ กานเน.

ข้าพระองค์พอได้เห็นเพื่อนพรหมจารี ทั้งหลาย

ผู้ปรารภความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยว

มีความบากบั่นมั่นคงเป็นนิตย์ มีความสามัคคีพร้อมเพรียงกัน

มีความเห็นร่วมกัน จึงจักอยู่ในป่าใหญ่

อนุสฺสรนฺโต สมฺพุทฺธํ อตฺตทนฺตํฒ (๑) สมาหิตํ

อตนฺทิโต รตฺตินฺทิวํ วิหริสฺสามิ กานเนติ.

วกฺกลิ เถโร.

เมื่อระลึกถึงพระพุทธเจ้า ผู้ฝึกพระองค์แล้ว

มีพระหฤทัยตั้งมั่น จักเป็นผู้ไม่เกียจคร้าน

ทั้งกลางวันและกลางคืนอยู่ในป่าใหญ่