พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต
๗. วารณเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๓ (Royal Thai)7/16 in ติกนิบาต4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต วารณเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 412–412
๗. วารณเถรคาถา
สุภาษิตสอนข้อควรศึกษา
นัยว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสสอนท่านพระวารณเถระด้วย พระพุทธคาถา ๓ พระคาถาอย่างนี้ว่า
{๓๑๓}[๒๓๗] ในหมู่มนุษย์ นรชนใดเบียดเบียนสัตว์อื่น นรชนนั้นย่อมเสื่อมจากความสุขในโลกทั้งสองคือโลกนี้และโลกหน้า[๒๓๘] นรชนใดมีจิตประกอบด้วยเมตตา อนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวง นรชนผู้เช่นนั้นย่อมได้ประสบบุญเป็นอันมาก
[๒๓๙] ควรศึกษาถ้อยคำสุภาษิต (คือปริยัติธรรม) การเข้าไปนั่งใกล้สมณะ การอยู่แต่ผู้เดียวในที่สงัด และธรรมเครื่องสงบระงับจิต
๘. ปัสสิกเถรคาถา
สุภาษิตชี้ผลการแนะนำให้คนทำดี
นัยว่า ท่านพระปัสสิกเถระ (เมื่อจะกราบทูลพระศาสดาถึงอุปการะที่ตนทำแก่หมู่ญาติ) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า{๓๑๔}[๒๔๐] ก็ในบรรดาหมู่ญาติผู้ไม่มีศรัทธา ถ้ามีสักคนหนึ่งเป็นคนมีศรัทธา มีปัญญา ตั้งอยู่ในธรรม สมบูรณ์ด้วยศีล ก็ย่อมเป็นประโยชน์แก่พวกพ้องได้
End of ๗. วารณเถรคาถา