๘. ปัสสิกเถรคาถา เล่ม ๒๖

เอโกปิ สทฺโธ เมธาวี อสฺสทฺธานํ จ (๑) ญาตินํ

ธมฺมฏฺโฐ สีลสมฺปนฺโน โหติ อตฺถาย พนฺธุนํ.

คนมีศรัทธา มีปัญญาดี ตั้งอยู่ในธรรม

มีศีลสมบูรณ์ แม้เพียงคนเดียว

ย่อมมีประโยชน์แก่ญาติและพวกพ้องทั้งหลายผู้ไม่มีศรัทธา

นิคฺคยฺห อนุกมฺปาย โจทิตา ญาตโย มยา

ญาติพนฺธวเปเมน การํ กตฺวาน ภิกฺขุสุ.

ญาติทั้งหลายถูกเราผู้มีความรักญาติและพวกพ้อง

แนะนำตักเตือนแล้วด้วยความเอ็นดู

จึงทำสักการะบูชาในภิกษุทั้งหลาย

เต อพฺภตีตา กาลกตา ปตฺตา เต ติทิวํ สุขํ

ภาตโร มยฺหํ มาตา จ โมทนฺติ กามกามิโนติ.

ปสฺสิโก (๑) เถโร.

ญาติเหล่านั้นตายล่วงลับไป

ได้รับความสุขในเทพชั้นดาวดึงส์

พี่น้องชายและมารดาของข้าพระองค์

พรั่งพร้อมด้วยกามคุณตามที่ปรารถนา บันเทิงอยู่