พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๒. สุนขชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๓๔–๓๓๕ (Royal Thai)2/10 in สิคาลวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
๒. สุนขชาดก (๒๔๒)
ว่าด้วยสุนัขฉลาดเอาตัวรอดได้
(พระโพธิสัตว์เกิดในตระกูลมีโภคสมบัติมากได้เดินผ่านดงไปทำธุระบางอย่าง เห็นสุนัขถูกล่ามไว้ จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค สุนขชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 70–70 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 114–115
พาโล วตายํ สุนโข โย วรตฺตํ น ขาทติ
พนฺธนา จ ปโมเจยฺย อสิโตว ฆรํ วเช.
สุนัขที่ไม่กัดกินเชือกหนังนี้โง่จริง
ธรรมดาบุคคลควรจะเปลื้องตนจากเครื่องผูก
กินแล้วกลับบ้าน
(สุนัขได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)
อฏฺฐิตํ เม มนสฺมึ เม อโถ เม หทเย กตํ
กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ ยาว ปสฺสุปตู ชโนติ. (๑)
สุนขชาตกํ ทุติยํ.
- 1ก. ปสฺสุปตุชฺชโน
คำที่ท่านกล่าวนั้นยังฝังใจข้าพเจ้า
และข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะรอจนกว่าคนจะนอนหลับ
สุนขชาดกที่ ๒ จบ
End of ๒. สุนขชาดก