๕. คังเคยยชาดก เล่ม ๒๗

๔. วีรกชาดก (๒๐๔)

ว่าด้วยโทษของการเอาอย่างผู้อื่น

(นางกาถามกาวีรกะโพธิสัตว์ว่า)

{๒๕๗} [๒๕๗] ข้าแต่ท่านวีรกะท่านเห็นนกที่ร้องเสียงเพราะ มีสีเหมือน สร้อยคอนกยูง ชื่อว่าสวิฏฐกะ ซึ่งเป็นผัวของฉันบ้างไหม(กาวีรกะกล่าวว่า)

{๒๕๘} [๒๕๘] นกสวิฏฐกะทำตามกริยาของปักษีที่เที่ยวไปได้ทั้งทางนํ้าและทางบก ซึ่งบริโภคปลาสดเป็นนิจนั้น ถูกสาหร่ายพันคอตายเสียแล้ว

๕. คังเคยยชาดก (๒๐๕)

ว่าด้วยเต่าโอ้อวดตัว

(เต่าพูดกับปลาว่า)

{๒๕๙} [๒๕๙] ปลาที่อยู่ในแม่นํ้าคงคาก็งาม และที่อยู่แม่น้ำยมุนาก็งาม แต่ สัตว์สี่เท้าผู้มีปริมณฑลเพียงดังต้นไทร มีคอยาวหน่อยหนึ่งตัว นี้ย่อมรุ่งเรืองยิ่งกว่าใครทั้งหมด(ปลาพูดว่า)

{๒๖๐} [๒๖๐] ท่านไม่บอกสิ่งที่เราถาม เราถามอย่างหนึ่ง ท่านตอบเสียอย่างหนึ่ง ผู้ที่สรรเสริญตนเองนี้เราไม่ชอบใจเลย

๖. กุรุงคมิคชาดก (๒๐๖)

ว่าด้วยการร่วมมือกัน

(นกสตปัตตะช่วยกวางโพธิสัตว์ให้พ้นจากบ่วงได้แล้วกล่าวกะเต่าว่า)

{๒๖๑} [๒๖๑] เต่าเอ๋ย เชิญท่านใช้ฟันกัดบ่วงที่มีเกลียวแข็ง เราจักทำอุบาย ไม่ให้นายพรานมาถึงได้เร็ว(พระบรมศาสดาตรัสว่า)

{๒๖๒} [๒๖๒] เต่าก็ลงนํ้าไป กวางก็เข้าป่าไป นกหัวขวานไปถึงต้นไม้แล้ว ก็พาลูก ๆ ไปอยู่ในที่ห่างไกล

๗. อัสสกชาดก (๒๐๗)

ว่าด้วยได้ของใหม่ลืมของเก่า

(พระนางอุพพรีเทวีสวรรคตแล้วไปเกิดเป็นหนอน ได้กล่าวว่า)

{๒๖๓} [๒๖๓] ภูมิประเทศนี้ข้าพเจ้าผู้มีความจงรักภักดีเคยได้เที่ยวเล่นอยู่กับ พระเจ้าอัสสกะผู้เป็นพระสวามีสุดที่รักของข้าพเจ้า{๒๖๔} [๒๖๔] ความสุขและความทุกข์เก่า ๆ ถูกความสุขและความทุกข์ใหม่ ๆ ปกปิดไว้ เพราะฉะนั้น หนอนจึงเป็นที่รักของข้าพเจ้ายิ่งกว่า พระเจ้าอัสสกะเสียอีก