๘. โสณาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

ทส ปุตฺเต วิชายิตฺวา อสฺมึ รูปสมุสฺสเย

ตโตหํ ทุพฺพลา ชิณฺณา ภิกฺขุนึ อุปสงฺกมึ.

ในเรือนร่างคือรูปนี้ เราคลอดบุตร ๑๐ คน

เพราะเหตุนั้น จึงทรุดโทรมแก่ไป ได้เข้าไปหาภิกษุณี

สา เม ธมฺมมเทเสสิ ขนฺธายตนธาตุโย

ตสฺสา ธมฺมํ สุณิตฺวาน เกเส เฉตฺวาน ปพฺพชึ.

ภิกษุณีนั้นแสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุแก่เรา

เราฟังธรรมของท่านแล้วก็โกนผมบวช

ตสฺสา เม สิกฺขมานาย ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ

ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ยตฺถ เม วุสิตํ ปุเร.

เมื่อเราศึกษาอยู่ ก็ชำระทิพยจักษุให้หมดจด

ระลึกถึงชาติก่อนที่เราเคยอยู่อาศัยมา

อนิมิตฺตญฺจ ภาเวมิ เอกคฺคา สุสมาหิตา

อนนฺตราวิโมกฺขาสึ อนุปาทาย นิพฺพุตา.

และเจริญอนิมิตตสมาธิ มีจิตตั้งมั่นดี มีอารมณ์เดียว

มีวิโมกข์ เกิดขึ้นในลำดับ ไม่ยึดมั่น ดับสนิทแล้ว

ปญฺจกฺขนฺธา ปริญฺญาตา ติฏฺฐนฺติ ฉินฺนมูลกา

ฐิติวตฺถุชเนชมฺหิ (๑) นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ.

โสณา เถรี.

ขันธ์ ๕ ที่เรากำหนดรู้แล้ว

มีรากอันขาดแล้ว คงอยู่

สิ่งที่ยังคงอยู่ ก็คงมีอยู่ในกายที่คร่ำคร่า เลวทราม

บัดนี้ไม่มีความเกิดอีก