๙. ภัททากุณฑลาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

ลูนเกสี ปงฺกธรี เอกสาฏี ปุเร จรึ

อวชฺเช วชฺชมตินี วชฺเช จาวชฺชทสฺสินี.

เมื่อก่อนเราถอนผม อมขี้ฟัน

มีผ้าผืนเดียว เที่ยวไป

สำคัญในสิ่งที่ไม่มีโทษว่ามีโทษ

และเห็นในสิ่งที่มีโทษว่าไม่มีโทษ

ทิวาวิหารา นิกฺขมฺม คิชฺฌกูฏมฺหิ ปพฺพเต

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ ภิกฺขุสํฆปุรกฺขตํ.

เราจากที่พักกลางวันบนภูเขาคิชกูฏ

ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลส

แวดล้อมด้วยหมู่ภิกษุ

นิหจฺจ ชานุํ วนฺทิตฺวา สมฺมุขา อญฺชลี อหํ (๑)

เอหิ ภทฺเทติ อวจ (๒) สา เม อาสูปสมฺปทา.

จึงคุกเข่าถวายบังคม ทำอัญชลีเบื้องพระพักตร์

พระองค์ได้ตรัสว่า มาเถิด ภัททา

พระดำรัสนั้น ทำให้เราได้อุปสมบทแล้ว

จิณฺณา องฺคา จ มคธา วชฺชี กาสี จ โกสลา

อนณา ปณฺณาสวสฺสานิ รฏฺฐปิณฺฑํ อภุญฺชิหํ. (๑)

เมื่อก่อน เราบริโภคก้อนข้าวของชาวแว่นแคว้นอย่างเป็นหนี้

จาริกไปทั่วแคว้นอังคะ มคธ วัชชี กาสี และโกศล

ตั้งแต่พบพระศาสดา เราบริโภคก้อนข้าวของชาวแว่นแคว้นอย่าง

ไม่เป็นหนี้มา ๕๐ ปีแล้ว

ปุญฺญํ จ (๑) ปสวิ พหุํ สปฺปญฺโญยํ อุปาสโก (๒)

โย ภทฺทาย จีวรมทาสิ มุตฺตาย (๓) สพฺพคนฺเธหีติ.

ภทฺทา กุณฺฑลเกสา เถรี.

ก็อุบาสกที่ได้ถวายจีวรแก่เราผู้ชื่อว่าภัททา

ซึ่งพ้นจากกิเลสที่ร้อยรัดทุกอย่าง

เป็นคนมีปัญญา ได้ประสบบุญเป็นอันมาก