๘. โสณาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๘. โสณาเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงผลการฟังธรรม

(พระโสณาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้ววันหนึ่งพิจารณาดูข้อปฏิบัติของตน ได้ภาษิตอุทานคาถา ๕ คาถาเหล่านี้ ความว่า){๔๔๖}[๑๐๒] ในรูปกายนี้ เราคลอดบุตรมาแล้ว ๑๐ คน ต่อมาเป็นคนชราทุพพลภาพ จึงเข้าไปหาภิกษุณีรูปหนึ่ง

[๑๐๓] ภิกษุณีนั้นแสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุแก่เรา เราฟังธรรมของภิกษุณีนั้นจึงโกนผมบวช

[๑๐๔] เมื่อเราศึกษาอยู่ได้ชำระทิพพจักษุแล้ว รู้ถึงขันธสันดาน ที่เราเคยอยู่อาศัยมาในอดีตชาติได้

[๑๐๕] อนึ่ง เราเป็นผู้มีจิตตั้งมั่น มีอารมณ์เป็นหนึ่ง เจริญอนิมิตตสมาธิ เป็นผู้มีวิโมกข์เกิดแล้วในลำดับแห่งมรรค อันเลิศ เป็นผู้ดับแล้วโดยหาเชื้อมิได้[๑๐๖] ขันธ์ ๕ เรากำหนดรู้แล้ว มีรากขาดแล้ว ตั้งอยู่ น่าตำหนิกายของเราที่คร่ำคร่า เลวทราม บัดนี้ภพใหม่ไม่มีอีก ต่อไป

๙. ภัททากุณฑลาเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงโทษการถือผิด

(พระภัททากุณฑลาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วเสวยสุขในผลสมาบัติและ สุขในพระนิพพานอยู่ พิจารณาดูข้อปฏิบัติของตนแล้ว ได้ภาษิตอุทานคาถา ๕ คาถาเหล่านี้ ความว่า){๔๔๗}[๑๐๗] เมื่อก่อนเราถอนผม อมขี้ฟัน นุ่งห่มผ้าผืนเดียวเที่ยวไป สำคัญในสิ่งที่ไม่มีโทษว่ามีโทษ และเห็นสิ่งที่มีโทษว่าไม่มีโทษ[๑๐๘] เราออกจากที่พักในกลางวัน ได้พบพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลี มีพระภิกษุสงฆ์ห้อมล้อมที่ภูเขาคิชฌกูฏ

[๑๐๙] จึงคุกเข่าลงถวายบังคมประคองอัญชลีอยู่เบื้องพระพักตร์ พระองค์ตรัสว่า ‘มาเถิดภัททา, พระวาจานั้นถือว่าเป็นการอุปสมบทของเรา[๑๑๐] แคว้นอังคะ มคธ วัชชี กาสี และโกศลเราท่องเที่ยวไปทั่วแล้ว เราบริโภคก้อนข้าวของราษฎรอย่างผู้ไม่มีหนี้มา ๕๐ ปีแล้ว[๑๑๑] อุบาสกผู้มีปัญญานี้ได้ถวายจีวรแก่เราผู้ชื่อว่าภัททา ผู้พ้นแล้วจากกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวง ได้ประสพบุญเป็นอันมาก