๓. สีหาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๓ อโยนิโสมนสิการา กามราเคน อทฺธิตา ๕

อโหสึ อุทฺธฏา ปุพฺเพ จิตฺเต อวสวตฺตินี ฯ

ปริยุฏฺฐิตา กิเลเสหิ สุขสญฺญานุวตฺตินี ๖

สมํ จิตฺตสฺส นาลภึ ราคจิตฺตวสานุคา ฯ

กิสา ปณฺฑุ วิวณฺณา จ สตฺต วสฺสานิ จาริหํ

นาหํ ทิวา วา รตฺตึ วา สุขํ วินฺทึ สุทุกฺขิตา ฯ

ตโต รชฺชุํ คเหตฺวาน ปาวิสึ วนมนฺตรํ

วรมฺเม อิธ อุพฺพนฺธํ ยญฺจ หีนํ ปุนาจเร ฯ

ทฬฺหปาสํ กริตฺวาน รุกฺขสาขาย พนฺธิย

ปกฺขิปึ ปาสํ คีวายํ อถ จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ฯ

สีหา ฯ

๑ ม. ฉฬภิญฺญา ฯ ๒ ยุ. พาลาลปนํ ฯ ๓ ม. ยุ. โวฑฺฑิย ฯ ๔ ยุ. วิทํเสนฺตี ฯ

๕ ม. อฏฺฏิตา ฯ ยุ. อทฺทิตา ฯ ๖ ม. สุภสญฺญา ... ฯ

เมื่อก่อนเราเป็นผู้ถูกกามราคะเบียดเบียน มีจิตฟุ้งซ่าน จึงทำจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้ เพราะไม่มนสิการโดยอุบายอันแยบคาย เป็นผู้อันกิเลสทั้งหลายกลุ้มรุมแล้ว มีปกติเป็นไปตามความเข้าใจในกามคุณว่าเป็นสุขตกอยู่ในอำนาจแห่งจิตอันสัมปยุตด้วยราคะ จึงไม่ได้ความสงบแห่งจิตเราจึงเป็นผู้ผอมเหลือง มีผิวพรรณไม่ผ่องใสอยู่ตลอด ๗ ปี เราเป็นผู้อันทุกข์ครอบงำแล้ว ไม่ได้ความสบายใจทั้งกลางวันกลางคืน เพราะเหตุนั้น เราจึงถือเอาเชือกเข้าไปสู่ราวป่า ด้วยคิดว่า จะผูกคอตายเสียในที่นี้ ดีกว่าที่จะกลับไปสู่ความเป็นคฤหัสถ์อีก พอเราทำบ่วงให้มั่นคงผูกที่กิ่งไม้แล้ว สวมบ่วงที่คอ ในทันใดนั้น จิตของเราก็หลุดพ้นจากอาสวะกิเลสทั้งหลาย.