๓. สีหาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

อโยนิโสมนสิการา กามราเคน อทฺธิตา (๑)

อโหสึ อุทฺธตา ปุพฺเพ จิตฺเต อวสวตฺตินี.

เมื่อก่อน เราได้ถูกกามราคะเบียดเบียน มีจิตฟุ้งซ่าน

บังคับจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้ เพราะไม่ทำไว้ในใจโดยแยบคาย

ปริยุฏฺฐิตา กิเลเสหิ สุภสญฺญานุวตฺตินี

สมํ จิตฺตสฺส นาลภึ ราคจิตฺตวสานุคา.

ถูกกิเลสกลุ้มรุม มักเข้าใจกามว่าสวยงาม

ตกอยู่ในอำนาจราคะ จึงไม่ได้ความสงบจิต

กิสา ปณฺฑุ วิวณฺณา จ สตฺต วสฺสานิ จาริหํ

นาหํ ทิวา วา รตฺตึ วา สุขํ วินฺทึ สุทุกฺขิตา.

ผอมเหลือง และมีผิวพรรณไม่ผ่องใส

ประพฤติ(พรหมจรรย์)อยู่ ๗ ปี มีแต่ทุกข์

ไม่ได้ความสุขทั้งกลางวันและกลางคืน

ตโต รชฺชุํ คเหตฺวาน ปาวิสึ วนมนฺตรํ

วรมฺเม อิธ อุพฺพนฺธํ ยญฺจ หีนํ ปุนาจเร.

เพราะเหตุนั้น เราจึงถือเชือกเข้าไปสู่ราวป่า ด้วยคิดว่า

จะผูกคอตายเสียในที่นี้ ดีกว่าที่จะกลับไปเป็นคฤหัสถ์อีก

ทฬฺหปาสํ กริตฺวาน รุกฺขสาขาย พนฺธิย

ปกฺขิปึ ปาสํ คีวายํ อถ จิตฺตํ วิมุจฺจิ เมติ.

สีหา เถรี.

จึงทำบ่วงให้มั่น ผูกที่กิ่งไม้ แล้วสวมบ่วงที่คอ

ทันใดนั้น จิตของเราก็หลุดพ้นจากกิเลส