๖. มิตตกาลีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๖ สทฺธาย ปพฺพชิตฺวาน อคารสฺมา อนคาริยํ

วิจริหํ เตน เตน ลาภสกฺการอุสฺสุกา ฯ

ริญฺจิตฺวา ปรมํ อตฺถํ หีนมตฺถํ อเสวิหํ

กิเลสานํ วสํ คนฺตฺวา สามญฺญตฺถํ นิรชฺชิหํ ๒ ฯ

ตสฺสา เม อหุ สํเวโค นิสินฺนาย วิหารเก

อุมฺมคฺคปฏิปนฺนมฺหิ ตณฺหาย วสมาคตา ฯ

อปฺปกํ ชีวิตํ มยฺหํ ชรา พฺยาธิ จ มทฺทติ

ปุรายํ ภิชฺชติ กาโย น เม กาโล ปมชฺชิตุํ ฯ

ยถาภูตมเวกฺขนฺตี ขนฺธานํ อุทยพฺพยํ

วิมุตฺตจิตฺตา อุฏฺฐาสึ กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

มิตฺตกาลี ๓ ฯ

๑ ม. อฏฺฏิตา ฯ ยุ. อทฺทิตา ฯ ๒ ม. น พุชฺฌิหํ ฯ ๓ ม. มิตฺตากาฬี ฯ

เราออกบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา แต่เป็นรู้ขวนขวายในลาภสักการะ ประพฤติพรหมจรรย์ด้วยการมุ่งลาภ เป็นเหตุละประโยชน์อันเยี่ยมแล้ว ถือเอาประโยชน์อันเลว เราตกอยู่ในอำนาจของกิเลส ไม่ยินดีประโยชน์ของความเป็นสมณะ เมื่อเรานั่งในที่อยู่ ได้เกิดความสังเวชว่า เราเป็นผู้เดินทางผิดเสียแล้ว จึงตกอยู่ในอำนาจของตัณหา ชีวิตของเราเป็นของน้อย ถูกชราและพยาธิย่ำยีอยู่เป็นนิตย์ กายนี้ย่อมทำลายไปก่อน เวลานี้เราไม่ควรประมาท เมื่อเราพิจารณาเห็นความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปของขันธ์ทั้งหลาย ตามความเป็นจริง จึงมีจิตหลุดพ้นจากภพ ๓ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว.