๖. มิตตกาลีเถรีคาถา เล่ม ๒๖

สทฺธาย ปพฺพชิตฺวาน อคารสฺมา อนคาริยํ

วิจรึหํ เตน เตน ลาภสกฺการอุสฺสุกา.

เราออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา

แต่เป็นผู้ขวนขวายในลาภสักการะเที่ยวไปด้วยเหตุนั้น ๆ

ริญฺจิตฺวา ปรมํ อตฺถํ หีนมตฺถํ อเสวิหํ

กิเลสานํ วสํ คนฺตฺวา สามญฺญตฺถํ นิรชฺชิหํ. (๑)

ละทิ้งประโยชน์ที่ยอดเยี่ยม ถือเอาประโยชน์ที่เลว

ตกอยู่ในอำนาจของกิเลส

ไม่ยินดีประโยชน์ของความเป็นสมณะ

ตสฺสา เม อหุ สํเวโค นิสินฺนาย วิหารเก

อุมฺมคฺคปฏิปนฺนมฺหิ ตณฺหาย วสมาคตา.

เมื่อเรานั้นนั่งในที่อยู่ ได้เกิดความสังเวชว่า

เราเดินทางผิดเสียแล้ว ตกอยู่ในอำนาจของตัณหา

อปฺปกํ ชีวิตํ มยฺหํ ชรา พฺยาธิ จ มทฺทติ

ปุรายํ ภิชฺชติ (๑) กาโย น เม กาโล ปมชฺชิตุํ.

ชีวิตของเราน้อย ชราและพยาธิย่ำยี

ร่างกายนี้จะแตกสลายไปเสียก่อน

ไม่ใช่เวลาที่เราจะประมาท

ยถาภูตมเวกฺขนฺตี ขนฺธานํ อุทยพฺพยํ

วิมุตฺตจิตฺตา อุฏฺฐาสึ กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

มิตฺตากาฬี เถรี.

เมื่อเราพิจารณาถึงความเกิดขึ้น

และความเสื่อมไปของขันธ์ทั้งหลายตามความเป็นจริง

จึงได้ดำรงอยู่อย่างผู้มีจิตหลุดพ้น

เราได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว