๒. ธรรมปาลเถรคาถา เล่ม ๒๖

โย หเว ทหโร ภิกฺขุ ยุญฺชติ พุทฺธสาสเน

ชาคโร สหิสุตฺเตสุ (๑) อโมฆนฺตสฺส ชีวิตํ.

ภิกษุใดแลยังหนุ่มแน่น

ประกอบความขวนขวายในพระพุทธศาสนา

ผู้ตื่นอยู่ ในเมื่อคนเหล่าอื่นหลับแล้ว

ชื่อว่าไม่ไร้ผล

ตสฺมา สทฺธญฺจ สีลญฺจ ปสาทํ ธมฺมทสฺสนํ

อนุยุญฺเชถ เมธาวี สรํ พุทฺธาน สาสนนฺติ.

ธมฺมปาโล เถโร.

เพราะฉะนั้น ภิกษุผู้มีปัญญา

ระลึกถึงคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย

จึงควรประกอบศรัทธา ศีล ความเลื่อมใส

และการเห็นธรรมเนือง ๆ