๒. ภัททชิเถรคาถา เล่ม ๒๖

๓. ตติยวรรค

๑. อุตตรเถรคาถา

สุภาษิตชี้ผลการปฏิบัติธรรม

นัยว่า ท่านพระอุตตรเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๗๘}[๑๖๑] ขันธ์ทั้งหลายเรากำหนดรู้แล้ว ตัณหาเราถอนขึ้นได้แล้ว โพชฌงค์เราเจริญแล้ว ความสิ้นไปแห่งอาสวะ เราบรรลุแล้ว[๑๖๒] ครั้นเรากำหนดรู้ขันธ์ทั้งหลายแล้ว ถอนตัณหาดุจตาข่ายได้แล้ว เจริญโพชฌงค์แล้ว ก็จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะ นิพพานไป

๒. ภัททชิเถรคาถา

สุภาษิตชมปราสาททอง

นัยว่า ท่านพระภัททชิเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๗๙}[๑๖๓] พระเจ้ามหาปนาทะนั้นทรงมีปราสาททองกว้าง ๑๖ ชั่ว ธนูตก สูง ๑,๐๐๐ ชั่วลูกธนูตก[๑๖๔] มี ๑,๐๐๐ ชั้น ๑๐๐ หอคอย มีธงทิวปลิวสลอน สำเร็จขึ้นด้วยแก้วมณีสีเขียว ในปราสาทนั้นมีนางรำ ๖,๐๐๐ นาง แบ่งเป็น ๗ กลุ่ม ฟ้อนรำอยู่

๓. โสภิตเถรคาถา

สุภาษิตชี้ผลการปฏิบัติธรรม

นัยว่า ท่านพระโสภิตเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๘๐}[๑๖๕] เราเป็นภิกษุผู้มีสติ มีปัญญา ปรารภความเพียรเป็นกำลัง ระลึกย้อนหลังไปได้ ๕๐๐ กัป เหมือนย้อนหลังคืนเดียว

[๑๖๖] เราเจริญสติปัฏฐาน ๔ โพชฌงค์ ๗ มรรค ๘ ระลึกย้อนหลังไปได้ ๕๐๐ กัป เหมือนย้อนหลังคืนเดียว

๔. วัลลิยเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับความเพียร

นัยว่า ท่านพระวัลลิยเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

{๒๘๑}[๑๖๗] กิจใดอันบุคคลผู้มีความเพียรมั่นพีงทำ กิจใดอันบุคคล ผู้ปรารถนาจะตรัสรู้พึงทำ เราจักทำกิจนั้น ๆ ไม่ให้ผิดพลาดตามคำพร่ำสอน ขอท่านจงดูความเพียร ความบากบั่นของเรา[๑๖๘] อนึ่ง ขอท่านจงบอกทางอันหยั่งลงสู่อมตมหานิพพานให้เรา เราจักรู้พระนิพพานด้วยญาณ เหมือนกระแส แม่นํ้าคงคา ไหลไปสู่ทะเลฉะนั้น