พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๓
๗. นันทกเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๓ นันทกเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๙๓–๓๙๓
๗. นันทกเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับความพลาดพลั้ง
นัยว่า ท่านพระนันทกเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๘๔}[๑๗๓] โคอาชาไนยตัวงามถึงพลาดล้มแล้วก็ลุกตั้งตัวได้ ได้ความสังเวชอย่างยิ่งแล้ว ไม่ท้อถอยนำภาระต่อไป ฉันใด[๑๗๔] ท่านทั้งหลายจงทรงจำข้าพเจ้าว่าเป็นอาชาไนย ผู้สมบูรณ์ด้วยทัสสนะ เป็นสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นบุตรผู้เกิดแต่อุระของพระพุทธเจ้า ฉันนั้น
๘. ภารตเถรคาถา
สุภาษิตชี้ผลการบวช
นัยว่า ท่านพระภารตเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๘๕}[๑๗๕] มาเถิด นันทกะ พวกเราไปยังสำนักของพระอุปัชฌาย์ กัน จักบันลือลีหนาทเฉพาะพระพักตร์ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ[๑๗๖] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นมุนีทรงเอ็นดูบวชให้พวกเราเพื่อประโยชน์อันใด ประโยชน์อันนั้น ได้แก่ความสิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวงพวก เราก็ได้บรรลุแล้ว
- ๑พระอุปัชฌาย์ ในที่นี้หมายถืงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งควรที่จะเรียกว่า พระอุปัชฌาย์ตามความหมายที่แท้จริง เพราะทรงคอยเพ่งดูสิ่งที่เป็นโทษและมิใช่โทษของชาวโลกพร้อมทั้งเทวโลก ด้วย ทรงใช้พระสมันตจักษุและพระพุทธจักษุพิจารณาดูตามความเป็นจริงถีงอัธยาศัยและจริตเป็นต้น ของเหล่าสัตว์ (ขุ.เถร.อ. ๑/๔๖๔)
จบ ๗. นันทกเถรคาถา