๗. ติสสเถรคาถา เล่ม ๒๖

พหู สปตฺเต ลภติ มุณฺโฑ สงฺฆาฏิปารุโต

ลาภี อนฺนสฺส ปานสฺส วตฺถสฺส สยนสฺส จ.

ภิกษุโล้นครองผ้าสังฆาฏิ มักได้ ข้าว น้ำ ผ้า และที่นอน

ชื่อว่าได้ข้าศึกไว้มาก

เอตมาทีนวํ ญตฺวา สกฺกาเรสุ มหพฺภยํ

อปฺปลาโภ อนวสฺสุโต สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ.

ติสฺโส เถโร.

ภิกษุรู้โทษในลาภสักการะว่า เป็นภัยใหญ่อย่างนี้แล้ว

ควรเป็นผู้มีลาภน้อย มีจิตไม่ชุ่มด้วยตัณหา มีสติ เว้นขาด