พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๑
๖. เมฬชินเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๖๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในวรรคที่ ๑มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๑ เมฬชินเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๘๑–๓๘๑
๖. เมฬชินเถรคาถา
สุภาษิตสรรเสริญพระพุทธองค์
นัยว่า ท่านพระเมฬเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๖๓}[๑๓๑] เมื่อใด เราได้ฟังธรรมของพระศาสดาผู้ทรงแสดงอยู่เมื่อนั้น เราไม่รู้สึกสงสัยในพระศาสดาผู้เป็นสัพพัญญู ผู้อันใคร ๆ ชนะไม่ได้[๑๓๒] ผู้ทรงเป็นผู้นำหมู่ ผู้แกล้วกล้าเป็นอันมาก ผู้ประเสริฐสุดกว่าสารถีทั้งหลาย ความสงสัยในมรรคหรือปฏิปทา ก็ไม่มีแก่เรา
๗. ราธเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการอบรมจิตใจ
นัยว่า ท่านพระราธเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๖๔}[๑๓๓] เรือนที่มุงไม่ดี ฝนย่อมรั่วรดได้ ฉันใด จิตที่ไม่อบรมแล้ว ราคะย่อมเสียดแทงได้ ฉันนั้น
[๑๓๔] เรือนที่มุงดีแล้ว ฝนย่อมรั่วรดไม่ได้ ฉันใด จิตที่อบรมดีแล้ว ราคะย่อมเสียดแทงไม่ได้ ฉันนั้น
- ๑มรรคหรือปฏิปทา คำว่า มรรค หมายถึงอริยมรรค (มีองค์ ๘) ปฏิปทา หมายถึงข้อปฏิบัติมีศีลเป็นต้นที่คล้อยตามอริยมรรคนั้น (ขุ.เถร.อ. ๑/๓๙๐)
จบ ๖. เมฬชินเถรคาถา