๔. ธนิยเถรคาถา เล่ม ๒๖

๔. ธนิยเถรคาถา

สุภาษิตสอนการเป็นสมณะ

นัยว่า ท่านพระธนิยเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า

{๓๑๐}[๒๒๘] ถ้าภิกษุมุ่งหวังในความเป็นสมณะ ปรารถนาจะเป็นอยู่สบาย ก็ไม่พึงดูหมิ่นจีวร ข้าว และนํ้าของสงฆ์[๒๒๙] ถ้าภิกษุมุ่งหวังในความเป็นสมณะ ปรารถนาจะเป็นอยู่สบาย ก็พึงเสพเสนาสนะตามมีตามได้ เหมือนงูอาศัยรูหนูอยู่ฉะนั้น[๒๓๐] ถ้าภิกษุมุ่งหวังในความเป็นสมณะ ปรารถนาจะเป็นอยู่สบาย ก็พึงยินดีด้วยปัจจัยตามมีตามได้ และพึงเจริญธรรมอย่างเอกคือความไม่ประมาท

๕. มาตังคปุตตเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษความเกียจคร้าน

นัยว่า ท่านพระมาตังคเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า

{๓๑๑}[๒๓๑] ขณะทั้งหลายย่อมล่วงเลยคนที่ละทิ้งการงานเสียด้วย อ้างว่าหนาวนัก ร้อนนัก เวลานี้เย็นเสียแล้ว ดังนี้เป็นต้น[๒๓๒] ส่วนผู้ใดไม่สำคัญความหนาวและความร้อนเกินกว่าหญ้าไป ทำกิจของบุรุษไป ผู้นั้นย่อมไม่เสื่อมจากความสุขเลย