๔. โมฆราชเถรคาถา เล่ม ๒๖

ฉวิปาปก จิตฺตภทฺทก โมฆราช สตตํ สมาหิโต

เหมนฺติกสีตกาลรตฺติโย (๑) ภิกฺขุ ตฺวํสิ กถํ กริสฺสสิ.

โมฆราชผู้มีผิวพรรณเศร้าหมอง แต่มีจิตดีงาม

เธอเป็นภิกษุมีจิตตั้งมั่นเนืองนิตย์

จะทำอย่างไรตลอดราตรีกาล

ที่หนาวเหน็บในฤดูเหมันต์

พระโมฆราชเถระ (เมื่อจะทูลตอบพระศาสดา จึงได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า)

สมฺปนฺนสสฺสา มคธา เกวลา อิติ เม สุตํ

ปลาลจฺฉนฺนโก เสยฺยํ ยถญฺเญ สุขชีวิโนติ.

โมฆราชา เถโร.

ข้าพระองค์ได้ฟังมาว่า

ชาวมคธเกี่ยวข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ข้าพระองค์พึงคลุมกายด้วยฟางแล้วนอน

เหมือนกับภิกษุเหล่าอื่น ผู้มีความเป็นอยู่สบาย