พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๔
๒. สุปปิยเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๖๙ (Royal Thai)2/10 in วรรคที่ ๔4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๔ สุปปิยเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 333–333
๔. จตุตถวรรค
๑. คหุรตีริยเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับความอดทน
นัยว่า ท่านพระคหุรตีริยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๑๖๘}[๓๑] บุคคลถูกยุงและเหลือบกัดแล้วในป่าใหญ่ พึงเป็นผู้มีสติอดทนต่อสัมผัสแห่งยุงและเหลือบนั้นให้ได้ เหมือนช้าง อดทนต่ออาวุธในสงครามฉะนั้น
๒. สุปปิยเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับความเพียร
นัยว่า ท่านพระสุปปิยเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๑๖๙}[๓๒] บุคคลผู้มีความเพียรถึงจะแก่ แต่เผากิเลสให้เร่าร้อน ก็พึงบรรลุนิพพานอันไม่แก่ ไม่มีอามิส เป็นธรรมสงบอย่างยิ่ง เกษมจากโยคะอย่างยอดเยี่ยมได้
๓. โสปากเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับเมตตา
นัยว่า ท่านพระโสปากเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
{๑๗๐}[๓๓] มารดาบิดาพึงมีเมตตาจิตในบุตรคนเดียวผู้เป็นที่รัก ฉันใด ภิกษุพึงมีเมตตาจิตในสัตว์ทั้งปวงในที่ทุกสถาน ฉันนั้น
End of ๒. สุปปิยเถรคาถา