๑๐. อิสิทัตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๐. อิสิทัตตเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการรู้เห็นเบญจขันธ์

นัยว่า ท่านพระอิสิทัตตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า

{๒๕๗}[๑๒๐] เบญจขันธ์ข้าพระองค์กำหนดรู้แล้ว ตัดรากขาดแล้ว ยังดำรงอยู่ ข้าพระองค์บรรลุถึงความสิ้นทุกข์แล้ว บรรลุ ความสิ้นอาสวะแล้ว

จบ ทวาทสมวรรค

รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. พระเชนตเถระ ๒. พระวัจฉโคตตเถระ

๓. พระวนวัจฉเถระ ๔. พระอธิมุตตเถระ

๕. พระมหานามเถระ ๖. พระปาราปริยเถระ

๗.พระยสเถระ ๘. พระกิมพิลเถระ

๙. พระวัชชีปุตตเถระ ๑๐. พระอิสิทัตตเถระ

จบ เอกกนิบาต

ในเอกกนิบาตนี้รวมความไว้ดังนี้ว่า

พระเถระจำนวน ๑๒๐ รูปผู้เสร็จกิจแล้ว ไม่มีอาสวะ อันเหล่าท่านผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่เรียงร้อยไว้ดีแล้วในนิบาตเดียวกัน

๒. ทุกนิบาต

๑. ปฐมวรรค

๑. อุตตรเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษของภพ

{๒๕๘}นัยว่า ท่านพระอุตตรเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า

[๑๒๑] ภพอะไร ๆ ที่เที่ยงไม่มี แม้สังขารที่เที่ยงก็ไม่มี ขันธ์เหล่านั้นย่อมเวียนเกิดและเวียนดับไป[๑๒๒] เรารู้โทษนั่นแล้วจึงไม่มีความต้องการด้วยภพ เราสสัดตนออกจากกามทั้งปวงได้แล้ว บรรลุความสิ้นไปแห่งอาสวะแล้ว

๒. ปิณโฑลภารทวาชเถรคาถา

สุภาษิตชี้ทางดำเนินชีวิตที่ถูก

{๒๕๙}นัยว่า ท่านพระปิณโฑลภารทวาชเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถา อย่างนี้ว่า

[๑๒๓] ชีวิตของเรานี้ย่อมไม่เป็นไปโดยที่ไม่สมควร อาหารก็ไม่ได้ทำจิตให้สงบ เราเห็นว่าร่างกายจะดำรงอยู่ได้เพราะอาหาร จึงได้เที่ยวแสวงหาอาหารโดยทางที่ชอบ