๕. อชินเถรคาถา เล่ม ๒๖

๕ อปิ เจ โหติ เตวิชฺโช มจฺจุหายี อนาสโว

อปฺปญฺญาโตติ นํ พาลา อวชานนฺติ อชานกา ๔ ฯ

โย จ โข อนฺนปานสฺส ลาภี โหตีธ ปุคฺคโล

ปาปธมฺโมปิ เจ โหติ โส เนสํ โหติ สกฺกโตติ ฯ

อชิโน เถโร ฯ

๑ ม. ปเวทยุํ ฯ ๒ โป. ม. ยุ. ปสกฺกิย ฯ ๓ ยุ. เนโต ฯ ๔ ม. ยุ. อชานตา ฯ

ถึงแม้บุคคลจะมีวิชชา ๓ ละมัจจุราชแล้วเป็นผู้หาอาสวะมิได้ คนพาลทั้งหลายผู้ไม่มีความรู้ ก็ย่อมดูหมิ่นบุคคลนั้นว่า เป็นผู้ไม่มีชื่อเสียงส่วนบุคคลใดในโลกนี้ เป็นผู้ได้ข้าวและน้ำ ถึงแม้ว่าบุคคลนั้นจะเป็นคนชั่วช้าเลวทราม ก็เป็นที่สักการะนับถือของคนพาลทั้งหลาย.