๒. สุภูตเถรคาถา เล่ม ๒๖

อโยเค ยุญฺชมตฺตานํ ปุริโส กิจฺจมิจฺฉโก (๑)

จรํ เจ นาธิคจฺเฉยฺย ตํ เว (๒) ทุพฺภคลกฺขณํ.

คนผู้ประสงค์จะทำการงาน

ประกอบตนอยู่ในการงานที่ไม่ควรประกอบ

หากยังขืนทำอยู่

จะไม่ประสบความสำเร็จ

การประกอบในการงานที่ไม่ควรประกอบนั้นแล

เป็นลักษณะแห่งความล้มเหลว

อพฺพูฬฺหํ อฆตชีวิตํ (๑)

เอกญฺเจ โอสฺสชฺเชยฺย กลีว สิยา

สพฺพานิปิ เจ โอสฺสชฺเชยฺย อนฺโธว

สิยา สมวิสมสฺส อทสฺสนโต.

บุคคลใดยังเพิกถอนความเป็นอยู่อย่างลำบากไม่ได้

หากละทิ้งความไม่ประมาทซึ่งเป็นธรรมอันเอกเสีย

บุคคลนั้นเป็นเหมือนคนกาลกิณี

หากละทิ้งธรรมอื่น ๆ เสียแม้ทั้งหมด

ก็จะพึงเป็นเหมือนคนตาบอด

เพราะมองไม่เห็นทั้งธรรมที่สงบและธรรมที่ไม่สงบ

ยญฺหิ กยิรา ตญฺหิ วเท ยํ น กยิรา น ตํ วเท

อกโรนฺตํ ภาสมานํ ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา.

บุคคลควรพูดถึงสิ่งที่ตนทำได้

ไม่พึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำไม่ได้

บัณฑิตทั้งหลายย่อมรู้จักบุคคลผู้ไม่ทำ ดีแต่พูด

ยถาปิ รุจิรํ ปุปฺผํ วณฺณวนฺตํ อคนฺธกํ

เอวํ สุภาสิตา วาจา อผลา โหติ อกุพฺพโต.

ดอกไม้งาม มีสีสวย(แต่)ไม่มีกลิ่น แม้ฉันใด

วาจาสุภาษิตก็ฉันนั้น

ย่อมไม่มีผลแก่ผู้ไม่ทำตาม

ยถาปิ รุจิรํ ปุปฺผํ วณฺณวนฺตํ สคนฺธกํ (๑)

เอวํ สุภาสิตา วาจา สผลา โหติ กุพฺพโตติ.

สุภูโต เถโร.

ดอกไม้งาม มีทั้งสีและมีกลิ่น แม้ฉันใด

วาจาสุภาษิต ก็ฉันนั้น

ย่อมมีผลแก่ผู้ทำตามด้วยดี