๖. ขุชชโสภิตเถรคาถา เล่ม ๒๖

เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา

สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน

เตสญฺญตโรยมายุวา

ทฺวาเร ติฏฺฐติ ขุชฺชโสภิโต.

สมณะทั้งหลายเหล่าใด

กล่าวธรรมได้อย่างวิจิตร

เป็นพหูสูต เป็นชาวเมืองปาฏลีบุตร

ท่านขุชชโสภิตะนี้เป็นรูปหนึ่ง

ในภิกษุเหล่านั้น ผู้ยืนอยู่ที่ประตูถ้ำ

(เทวดา เมื่อจะประกาศเรื่องที่พระเถระมาให้สงฆ์ทราบ จึงได้กล่าวคาถาไว้ ดังนี้ว่า)

เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา

สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน

เตสญฺญตโรยมายุวา

ทฺวาเร ติฏฺฐติ มาลุเตริโต.

สมณะทั้งหลายเหล่าใด

กล่าวธรรมได้อย่างวิจิตร

เป็นพหูสูต เป็นชาวเมืองปาฏลีบุตร

ท่านขุชชโสภิตะนี้เป็นภิกษุรูปหนึ่ง ในภิกษุเหล่านั้น

มายืนอยู่ที่ประตูถ้ำได้ ดุจลมพัดมา

(พระเถระพยากรณ์พระอรหัตด้วยคาถานี้ว่า)

สุยุทฺเธน สุยิฏฺเฐน สงฺคามวิชเยน จ

พฺรหฺมจริยานุจิณฺเณน เอวายํ สุขเมธตีติ.

ขุชฺชโสภิโต เถโร.

ขุชชโสภิตภิกษุนี้ ได้รับความสุขด้วยอาการเหล่านี้

คือ ด้วยการรบดี การบูชาดี การชนะสงคราม

และการประพฤติพรหมจรรย์ประจำ