พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สิคาลวรรค
๗. ปาทัญชลิชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๔๔–๓๔๕ (Royal Thai)7/10 in สิคาลวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สิคาลวรรค ปาทัญชลิชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 130–130
๗. ปาทัญชลิชาดก (๒๔๗)
ว่าด้วยปาทัญชลีราชกุมารผู้โง่เขลา
(อำมาตย์โพธิสัตว์เข้าใจว่าพระราชกุมารฉลาด จึงกล่าวว่า)
{๓๔๔} [๓๔๔] ปาทัญชลีราชกุมารย่อมรุ่งเรืองกว่าเราทั้งหมดด้วยพระปรีชา แน่นอน เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมจึงทรงเม้มพระโอษฐ์อยู่เล่า คงจะ ทรงเห็นเหตุอย่างอื่นยิ่งกว่านี้เป็นแน่(ต่อมาอำมาตย์โพธิสัตว์ทราบว่าพระกุมารนั้นโง่เขลาจริงจึงกล่าว ข้อความนี้ว่า)
{๓๔๕} [๓๔๕] ปาทัญชลีราชกุมารพระองค์นี้จะทรงทราบสิ่งที่เป็นธรรมหรือไม่ เป็นธรรม สิ่งที่เป็นประโยชน์และไม่เป็นประโยชน์ก็หาไม่ ปาทัญชลีราชกุมารพระองค์นี้นอกจากเม้มพระโอษฐ์แล้ว ยังไม่ ทรงทราบอะไรสักอย่างเดียว
๘. กิงสุโกปมชาดก (๒๔๘)
ว่าด้วยคนไม่รู้ธรรมด้วยญาณย่อมสงสัยในธรรม
(พระเจ้าพรหมทัตโพธิสัตว์ตรัสกะพระโอรสทั้ง ๔ พระองค์ว่า)
{๓๔๖} [๓๔๖] เจ้าทุกคนก็เห็นต้นทองกวาวแล้วไฉนจึงยังสงสัยในต้น ทองกวาวนั้น เพราะพวกเจ้ามิได้สอบถามนายสารถีให้ถี่ถ้วน ในฐานะทั้งปวงใช่ไหม
End of ๗. ปาทัญชลิชาดก