๕. ปัพพตูปัตถรชาดก เล่ม ๒๗

ปพฺพตูปตฺถเร รมฺเม ชาตา โปกฺขรณี สิวา

ตํ สิงฺคาโล อปาปาสิ (๑) ชานํ สีเหน รกฺขิตํ.

สระโบกขรณีมีน้ำเย็น รสอร่อย

เกิดอยู่ที่เนินหินเชิงภูเขาหิมพานต์ น่ารื่นรมย์

สุนัขจิ้งจอกรู้อยู่ว่า ราชสีห์รักษาสระโบกขรณีนั้นไว้

ก็ยังลงไปดื่มกิน

(อำมาตย์โพธิสัตว์ทราบว่า อำมาตย์คนหนึ่งจะก่อเหตุร้ายภายในพระราชวัง จึงกราบทูลว่า)

ปิวนฺติ เจ (๑) มหาราช สาปทานิ มหานทึ

น เตน อนที โหติ ขมสฺสุ ยทิ เต ปิยาติ.

ปพฺพตูปตฺถรชาตกํ (๒) ปญฺจมํ.

ข้าแต่มหาราช ถ้าสัตว์มีเท้าทั้งหลายพากันดื่มน้ำในมหานที

แม่น้ำจะไม่ชื่อว่าเป็นแม่น้ำเพราะเหตุนั้นก็หาไม่

หากว่าชน ๒ คนนั้นเป็นที่รัก

ขอพระองค์ทรงงดโทษเสียเถิด

ปัพพตูปัตถรชาดกที่ ๕ จบ