๓. จุลลปทุมชาดก เล่ม ๒๗

๓. จุลลปทุมชาดก (๑๙๓)

ว่าด้วยการลงโทษหญิงชายที่เป็นชู้กัน

(ปทุมกุมารโพธิสัตว์ได้ฟังคำของชายาผู้ชั่วช้า จึงตรัสว่า)

{๒๓๕} [๒๓๕] หญิงคนนี้แหละคือหญิงคนนั้น ถึงเราก็คือบุรุษคนนั้นไม่ใช่คนอื่น บุรุษแขนด้วนคนนี้แหละที่หญิงคนนี้อ้างว่าเป็นผัวของนาง มาตั้งแต่เป็นเด็ก หาใช่คนอื่นไม่ ขึ้นชื่อว่าหญิงทั้งหลายควรถูก ฆ่าเสียทั้งหมด ความสัตย์ไม่มีในหญิงทั้งหลาย{๒๓๖} [๒๓๖] ท่านทั้งหลายจงฆ่าบุรุษผู้ชั่วช้า หยาบคาย ราวกับซากผี ผู้เป็นชู้กับภรรยาผู้อื่นเสียด้วยสากจงตัดหูและจมูกของหญิง ผู้ปรนนิบัติผัวชั่วคนนี้ทั้งเป็นเถิด

๔. มณิโจรชาดก (๑๙๔)

ว่าด้วยพระโพธิสัตว์ถูกจับข้อหาว่าลักแก้วมณี

(นางสุชาดาเห็นคฤหบดีโพธิสัตว์ผู้เป็นสามีถูกเฆี่ยน จึงนึกถึงคุณแห่ง ศีลของตนแล้วกล่าวว่า)

{๒๓๗} [๒๓๗] เทวดาทั้งหลาย คงจะไม่มีอยู่ในโลกนี้เป็นแน่ หรือเมื่อกิจเห็น ปานนี้เกิดขึ้นคงพากันไปค้างแรมเสียเป็นแน่ หรือสมณ พราหมณ์ทั้งหลายที่ชาวโลกสมมติว่าเป็นผู้รักษาโลกคงไม่มีอยู่ ในโลกนี้เป็นแน่เมื่อผู้ทุศีลทั้งหลายทำกรรมอันหยาบช้าอยู่ บุคคลผู้ห้ามปรามก็คงไม่มีอยู่เช่นกัน