๔. ปุณณนทีชาดก เล่ม ๒๗

ปุณฺณํ นทึ เยน จ เปยฺยมาหุ

ชาตํ ยวํ เยน จ คุยฺหมาหุ

ทูรํ คตํ เยน จ อวฺหยนฺติ

โส ตฺยาภโต (๑) หนฺท จ ภุญฺช พฺราหฺมณ.

ชนทั้งหลายกล่าวถึงแม่น้ำที่เต็มฝั่งว่ากาตัวใดกินได้ก็ดี

กล่าวถึงข้าวกล้าที่เกิดแล้วว่ากาตัวใดหลบซ่อนอยู่ได้ก็ดี

กล่าวถึงคนรักที่จากไปอยู่เสียไกลกลับมาว่ากาตัวใดบอกข่าวให้ก็ดี

กาตัวนั้นเรานำมาให้ท่านแล้ว เชิญเถิดท่านพราหมณ์

ท่านจงบริโภคเนื้อกานั้นเถิด

(ปุโรหิตโพธิสัตว์อ่านหนังสือแล้วทราบว่าพระราชาทรงคิดถึง จึงกล่าวว่า)

ยโต มํ สรตี ราชา วายสมฺปิ ปเหตเว

หํสา โกญฺจา มยูรา จ อสติเยว ปาปิยาติ.

ปุณฺณนทีชาตกํ จตุตฺถํ.

เมื่อใด พระราชาทรงระลึกถึงเราเพื่อจะส่งเนื้อกามาให้

เนื้อหงส์ก็ดี เนื้อนกกระเรียนก็ดี เนื้อนกยูงก็ดี

ที่เรานำไปถวายแล้ว เมื่อนั้นทำไมจะไม่ระลึกถึงเรา

การไม่ระลึกถึงเราเสียเลยจะเป็นความเลวทราม

ปุณณนทีชาดกที่ ๔ จบ