๖. เกสวชาดก เล่ม ๒๗

มนุสฺสินฺทํ ชหิตฺวาน สพฺพกามสมิทฺธินํ

กถํ นุ ภควา เกสี กปฺปสฺส รมติ อสฺสเม.

ทำไมหนอ เกสวดาบสผู้มีโชคจึงได้ละพระเจ้ากรุงพาราณสี

ผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้ยังความประสงค์ทั้งปวงให้สำเร็จได้

กลับมายินดีอยู่ในอาศรมของกัปปดาบส

(เกสวดาบสกล่าวว่า)

สาธูนิ รมณียานิ สนฺติ วกฺขา มโนรมา

สุภาสิตานิ กปฺปสฺส นารท รมยนฺติ มํ

ท่านนารทอำมาตย์ สถานที่อันน่ารื่นรมย์

ซึ่งให้สำเร็จประโยชน์ได้มีอยู่ หมู่ไม้อันน่ารื่นรมย์ใจก็มีอยู่

แต่ถ้อยคำอันเป็นสุภาษิตของกัปปดาบส

ย่อมทำให้เรารื่นรมย์ยินดี

(นารทอำมาตย์กล่าวว่า)

สาลีนํ โอทนํ ภุญฺเช สุจิมํสูปเสจนํ

กถํ สามากนีวารํ อโลณํ ฉาทยนฺติ ตํ.

พระคุณเจ้าบริโภคข้าวสาลีสุก สะอาด ปรุงด้วยเนื้อ

เหตุไฉนข้าวฟ่างและลูกเดือยอันหารสชาติมิได้

จึงทำให้พระคุณเจ้าพอใจ

(เกสวดาบสกล่าวว่า)

สาธุํ วา ยทิวาสาธุํ อปฺปํ วา ยทิวา พหุํ

วิสฺสตฺโถ ยตฺถ ภุญฺเชยฺย วิสฺสาสปรมา รสาติ.

เกสวชาตกํ (๑) ฉฏฺฐํ.

โภชนะจะดีหรือไม่ดี จะน้อยหรือมากก็ตาม

บุคคลผู้มีความคุ้นเคยกันบริโภคในที่ใด

โภชนะที่บริโภคแล้วในที่นั้น เป็นของดีทั้งนั้น

เพราะรสทั้งหลายมีความคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง

เกสวชาดกที่ ๖ จบ