๑๒. จันทาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๑๒. จันทาเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงผลการเชื่อฟังคำสอน

(พระจันทาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วพิจารณาดูข้อปฏิบัติของตนได้ภาษิตอุทานคาถา ๕ คาถาเหล่านี้ ความว่า){๔๕๐}[๑๒๒] เมื่อก่อนเราเป็นคนเข็ญใจ เป็นหญิงม่าย ไม่มีบุตรปราศจากญาติและมิตร ไม่ได้ประสบความบริบูรณ์ด้วย อาหารและผ้านุ่งห่ม[๑๒๓] เราถือภาชนะดินและไม้เท้าเที่ยวขอทานไปตามตระกูล น้อยใหญ่ ถูกความหนาวร้อนเบียดเบียนอยู่ตลอดเวลา ๗ ปี[๑๒๔] ต่อมาภายหลัง เราได้พบพระปฏาจาราภิกษุณีผู้ได้ข้าว และน้ำเป็นปกติ จึงเข้าไปหาท่านแล้วขอบวชอยู่ในสำนักท่าน[๑๒๕] ท่านให้เราบวชด้วยความอนุเคราะห์ ต่อมาท่านกล่าวสอนเรา แนะนำเราให้ประกอบในปฏิปทาอันเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง[๑๒๖] เราฟังคำของท่านแล้วได้ทำตามคำสั่งสอนของท่าน โอวาทของท่านไม่สูญเปล่า เพราะเราได้บรรลุวิชชา ๓ เป็นผู้ไม่มีอาสวะ

จบ ปัญจกนิบาต

๖. ฉักกนิบาต

๑. ปัญจสตาปฏาจาราเถรีคาถา

สุภาษิตระงับโศก

(พระปฏาจาราเถรีเมื่อจะบรรเทาความเศร้าโศกของพวกสตรีที่เศร้าโศก ถึงลูกที่ตายไป จึงแสดงธรรมด้วยคาถา ๔ คาถาเหล่านี้ ความว่า)

{๔๕๑}[๑๒๗] ทางของลูกคนใดซึ่งมาแล้วหรือไปแล้ว ท่านยังไม่รู้ แต่ท่านก็ยังร้องไห้ถึงลูกคนนั้น ซึ่งมาจากไหนก็ไม่รู้ว่า ‘ลูกของเรา ๆ’

[๑๒๘] ถึงท่านจะรู้จักทางของเขาผู้มาแล้วหรือไปแล้ว ก็ไม่ควร เศร้าโศกถึงเขาเลย เพราะสัตว์ทั้งหลายมีอย่างนี้เป็นธรรมดา

[๑๒๙] เมื่อเขามาจากปรโลก ก็ไม่มีใครอ้อนวอนให้มา เมื่อเขา จะไปจากมนุษยโลก ก็ไม่มีใครอนุญาตให้ไป เขามาจากไหนก็ไม่รู้ พักอยู่ที่นี้ ๒-๓ วันแล้วก็ไปทางอื่นจากภพนี้บ้าง เข้าถึงภพอื่นจากภพนี้บ้าง[๑๓๐] เขาละไปด้วยรูปมนุษย์แล้วจักท่องเที่ยวไปมาอย่างไร ก็ไปอย่างนั้น การร่ำไห้ในการไปของสัตว์นั้นจะมีประโยชน์อะไร

(สตรีเหล่านั้นฟังธรรมนั้นแล้วเกิดความสลดใจขอบวชเป็นภิกษุณี ภายหลังเจริญวิปัสสนาจนสำเร็จเป็นพระอรหันต์ แล้วพิจารณาดูข้อปฏิบัติของตน แต่ละรูปได้ภาษิตคาถา ๒ คาถาเหล่านี้ ความว่า)