๕. สรภังเถรคาถา เล่ม ๒๖

สเร หตฺเถหิ ภญฺชิตฺวา กตฺวาน กุฏิมจฺฉิสํ

เตน เม สรภงฺโคติ นามํ สมฺมติยา อหุ.

เราได้ใช้มือหักต้นแขม ทำกระท่อมอยู่อาศัย

เพราะเหตุนั้น เราจึงได้มีชื่อโดยสมมติว่าสรภังคะ

น มยฺหํ กปฺปเต อชฺช สเร หตฺเถหิ ภญฺชิตุํ

สิกฺขาปทา โน ปญฺญตฺตา โคตเมน ยสสฺสินา.

วันนี้ เราไม่สมควรใช้มือทั้งสองหักต้นแขมอีก

เพราะพระสมณโคดมผู้เรืองยศ

ทรงบัญญัติสิกขาบททั้งหลายสำหรับพวกเราแล้ว

สกลํ สมตฺตํ โรคํ สรภงฺโค นาทฺทสํ ปุพฺเพ

โสยํ โรโค ทิฏฺโฐ วจนกเรนาติเทวสฺส.

เมื่อก่อน เราผู้ชื่อว่าสรภังคะไม่เคยได้เห็นโรค ครบบริบูรณ์

โรคนี้นั้นเราผู้ทำตามพระดำรัสของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ผู้เป็นเทพยิ่งกว่าเทพได้เห็นแล้ว

เยเนว มคฺเคน คโต วิปสฺสี

เยเนว มคฺเคน สิขี จ เวสฺสภู

กกุสนฺธโกณาคมโน จ กสฺสโป

เตนญฺชเสน อคมาสิ โคตโม.

พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระนามว่า วิปัสสี สิขี

เวสสภู กกุสันธะ โกนาคมนะ และกัสสปะ

ได้ทรงดำเนินไปโดยทางใดแล

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าโคดมก็ทรงดำเนินโดยทางนั้น

วีตตณฺหา อนาทานา สตฺต พุทฺธา ขโยคธา

เยหายํ เทสิโต ธมฺโม ธมฺมภูเตหิ ตาทิภิ.

พระพุทธเจ้าทั้ง ๗ พระองค์ปราศจากตัณหา

ไม่ทรงยึดมั่น หยั่งถึงความดับ เสด็จอุบัติโดยธรรมกาย ผู้คงที่

ได้ทรงแสดงธรรมนี้ คือ

จตฺตาริ อริยสจฺจานิ อนุกมฺปาย ปาณินํ

ทุกฺขํ สมุทโย มคฺโค นิโรโธ ทุกฺขสงฺขโย.

อริยสัจ ๔ อันได้แก่ ทุกข์ เหตุให้เกิดทุกข์

ความดับทุกข์ และทางที่ดำเนินไปให้ถึงความสิ้นทุกข์

ด้วยทรงอนุเคราะห์เหล่าสัตว์

ยสฺมึ นิวตฺตเต (๑) ทุกฺขํ สํสารสฺมึ อนนฺตกํ

เภทา อิมสฺส กายสฺส ชีวิตสฺส จ สงฺขยา

อญฺโญ ปุนพฺภโว นตฺถิ สุวิมุตฺโตมฺหิ สพฺพธีติ.

สรภงฺโค เถโร. สตฺตกนิปาโต นิฏฺฐิโต.

ทุกข์อันไม่มีที่สุดในสังสารวัฏ

ย่อมเป็นไปไม่ได้ในนิโรธที่ทรงแสดงไว้

เพราะกายนี้ดับไป และเพราะชีวิตนี้สิ้นไป ภพใหม่ไม่มีอีก

เราเป็นผู้หลุดพ้นดีแล้วจากสรรพกิเลสและภพทั้งปวง

สัตตกนิบาต จบ

รวมเรื่องพระเถระที่มีในนิบาตนี้ คือ

๑. พระสุนทรสมุทรเถระ ๒. พระลกุณฏกภัททิยเถระ

๓. พระภัททเถระ ๔. พระโสปากเถระ

๕. พระสรภังคเถระ