๑. อุตตรเถรคาถา เล่ม ๒๖

ขนฺธา มยา ปริญฺญาตา ตณฺหา เม สุสมูหตา

ภาวิตา มม โพชฺฌงฺคา ปตฺโต เม อาสวกฺขโย.

เรากำหนดรู้ขันธ์ทั้งหลายแล้ว ถอนตัณหาขึ้นได้ด้วยดี

ถึงโพชฌงค์เราเจริญแล้ว เราได้ถึงความสิ้นอาสวะแล้ว

โสหํ ขนฺเธ ปริญฺญาย อพฺพหิตฺวาน (๑) ชาลินึ

ภาวยิตฺวาน โพชฺฌงฺเค นิพฺพายิสฺสํ อนาสโวติ.

อุตฺตโร เถโร.

ครั้นกำหนดรู้ขันธ์ทั้งหลายแล้ว ถอนตัณหาดุจข่ายได้

เจริญโพชฌงค์แล้ว จักเป็นผู้ไม่มีอาสวะนิพพาน