พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๓
๑๐. กัณหทินนเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๓ กัณหทินนเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๙๔–๓๙๕
๙. ภารทวาชเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับความชนะ
นัยว่า ท่านพระภารทวาชเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๘๖}[๑๗๗] ธีรชนผู้มีปัญญาชนะมารพร้อมทั้งพาหนะแล้ว ชื่อว่าผู้พิชิตสงคราม ยอมบันลือสีหนาทดังราชสีห์ในถ้ำภูเขาฉะนั้น[๑๗๘] เราได้ทำความคุ้นเคยกับพระศาสดาแล้ว พระธรรมและ พระสงฆ์เราได้บูชาแล้ว และเราดีใจเพราะเห็นบุตร หมดอาสวะ
๑๐. กัณหทินนเถรคาถา
สุภาษิตชี้ผลการปฎิบัติธรรม
นัยว่า ท่านพระกัณหทินนเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๘๗}[๑๗๙] สัตบุรุษทั้งหลายเราเข้าไปหาแล้ว ธรรมทั้งหลายเราฟังแล้วเนืองนิจ ครั้นฟังธรรมแล้วจักดำเนินไปสู่ทางอันหยั่งลงสู่อมตธรรม[๑๘๐] เมื่อเรามีสติ กำจัดความกำหนัดยินดีในภพได้แล้ว ความกำหนัดยินดีในภพย่อมไม่มีแก่เราอีก ไม่ได้มีแล้วในอดีต จักไม่มีในอนาคต และแม้ในบัดนี้ก็ไม่มีแก่เราเลย
จบ ตติยวรรค
รวมพระเถระที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. พระอุตตรเถระ ๒. พระภัททชิเถระ
๓. พระโสภิตเถระ ๔. พระวัลลิยเถระ
๕. พระวีตโสกเถระ ๖. พระปุณณมาสเถระ
๗. พระนันทกเถระ ๘. พระภารตเถระ
๙. พระภารทวาชเถระ ๑๐. พระกัณหทินนเถระ
๔. จตุตถวรรค
๑. มิคสิรเถรคาถา
สุภาษิตแสดงผลการบวช
นัยว่า ท่านพระมิคสิรเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๘๘}[๑๘๑] เมื่อใด เราได้บวชในศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว หลุดพ้นจากกิเลส ได้บรรลุธรรมอันผ่องแผ้ว ล่วงเสีย ซึ่งกามธาตุได้แล้ว[๑๘๒] เมื่อนั้น จิตของเราผู้เพ่งธรรมของพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ประเสริฐดังพรหมอยู่ก็หลุดพ้นแล้วจากกิเลสทั้งปวง และ รู้ชัดว่า ‘วิมุตติของเราไม่กำเริบ, เพราะความสิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวง
จบ ๑๐. กัณหทินนเถรคาถา